Beste bezoeker van jehovahs-getuigen.nl,

Mijn naam is Ezra Swolfs. Ik ben geboren in Alkmaar in Noord-Holland en heb mijn hele leven (nu 37 jaar) in deze omstreken gewoond. Ruwweg de eerste 15 jaar in Bergen, daarna in 1993 verhuisd naar Schoorl en vanaf 2000 in Egmond aan den Hoef. Op dit moment ben ik getrouwd met mijn lieve vriendinnetje, Ilse, en wonen we in Oudesluis in de Kop van Noord-Holland. Ik heb één zus en ben, zoals ze dat noemen, 'in de waarheid' opgegroeid in een redelijk normaal gezin. Daarmee bedoel ik dat ik nooit het gevoel heb gehad dat mijn ouders strebers of heel erg strikt waren wat 'de waarheid' betreft. Wel is mijn vader lange tijd ouderling geweest en hebben we dus vele gemeenten afgereisd als hij lezingen buiten de deur moest houden.

In Bergen hebben wij ook een tijdlang de boekstudie in huis gehad en woonden we aan de doorgaande weg door het dorp. Dit had tot gevolg dat we regelmatig reuring in huis hadden met onder andere predikende broeders en zusters die een plasje kwamen plegen. We hadden veel aanloop. Het is één zomer een keer zo erg geweest dat we letterlijk gevlucht zijn naar Engeland, omdat we in de vakantie elke dag wel twee of drie keer bezoek kregen. Toen waren mijn ouders er even klaar mee.

Aan ons huis zat een zomerhuisje vast, waar de bezoekende kringopziener graag gebruik van maakte. Vooral de bezoekjes van Walter Müller en zijn vrouw Trees staan mij nog goed bij. Heel erg hartelijke mensen, waarmee het altijd gezellig was als zij er waren. Leren typen op zijn elektrische schrijfmachine en zijn befaamde soep met thee na de vergadering zijn twee dingen ik me zo herinner. Ze vonden het heerlijk om een heel huisje tot hun beschikking te hebben en namen dan ook flink meer spullen mee dan elders; tot naaimachines en al. Ook kwamen er vaak broeders en zusters uit Nederland of Duitsland logeren in ons zomerhuis. Al met al stonden we als gezin dus best "midden" in de waarheid zonder te extreem te zijn.

Ikzelf ben nooit een hardloper geweest. Toen ik erg jong was (7, 8 jaar) vond ik het leuk om in de velddienst te gaan, ik vermoed dat dit wat dat betreft mijn actiefste periode is geweest. In de periode daarna ging ik gewoon mee als mijn ouders in de velddienst gingen, maar toen ik oud genoeg was om zelf maar eens afspraken te maken met anderen werd het echt uren sprokkelen elke maand. Nee, ik geloof niet dat velddienst mijn favoriete bezigheid was. En ja, ik heb er ook wel eens een nodig uurtje bij verzonnen...

Verder deed ik gewoon mee. Ik hield lezinkjes op de theocratische school, iets wat me best goed afging en waar ik ook nu nog profijt van heb als ik eens een presentatie moet houden voor mijn werk. Ik hielp netjes mee met de zaal schoonmaken en onderhouden. En ook de sociale activiteiten ging ik niet uit de weg. Ik heb hele leuke herinneringen aan het potje zondagmiddagvoetbal met de (jongere) broeders (en soms zusters)... gewoon in weer en wind lekker buiten.

In eerste instantie heb ik een HAVO opleiding gedaan en, omdat ik een pionierscarrière nou niet bepaald ambieerde, ben ik daarna de HBO opleiding Civiele Techniek gaan volgen aan de Hogeschool Alkmaar. Hier ben ik in 2000 afgestudeerd, waarna ik meteen in vaste dienst kon komen bij Waterschap Het Lange Rond in Alkmaar, waar ik ook mijn stage en afstudeeropdracht had gevolgd. Op dit moment werk ik daar nog steeds, zij het dat het nu na een fusie met andere waterschappen Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier heet. Ik ben daar regioadviseur voor een aantal gemeenten in Kennemerland op het gebied van ruimtelijke ordening. Dat wil zeggen dat ik de waterbelangen probeer veilig te stellen in ruimtelijke ontwikkelingen die door een gemeente, provincie, het Rijk, enz. worden geïnitieerd.

Tijdens mijn studie, in 1998, kreeg ik verkering met Desiree, een zusje uit één van de nabij gelegen gemeenten. Ik was toen 20 jaar en zij 17/18. Ik kan niet zo goed beschrijven hoe mooie tijd dat was. Ze was mijn eerste liefde en was alles voor me. Ik heb lang moeite moeten doen om haar attentie te krijgen (ze zag me eerst niet zo staan), maar vanaf 1998 had ik die ook helemaal. Uiteindelijk resulteerde dit erin dat we in oktober 2000 getrouwd zijn en ondanks dat we allebei jong waren, ging alles heel soepel, geen gewenning noodzakelijk, gewoon heel natuurlijk.

Totdat in juni 2001 het noodlot heeft toegeslagen. Desiree was/werd ziek en zonder alle details uit de doeken te doen, is zij op 24 juni 2001 overleden. Ik was 22 jaar oud, zij heeft maar 20 jaar op deze aardbol mogen vertoeven en we mochten ons nog maar 8 maanden man en vrouw noemen. De wereld werd met één grote mokerslag onder mijn voeten vandaan geslagen en ik was letterlijk helemaal 'out'. Het gevoel van boosheid, oneerlijkheid en vooral verdriet en eenzaamheid maakte zich van mij meester. Nog geen acht maanden eerder liepen we meubeltjes uit te zoeken bij de Ikea en nu moest ik haar grafkistje en plaatsje op de begraafplaats uitzoeken...

In die tijd kwam ik al op een Discussiebord op Internet. Ik had het er ook al eens met Desiree over gehad, maar zij zag het allemaal niet zo erg zitten dat ik dat deed. Ze was bang, bang voor het onbekende, net zoals ik dat ik eerste instantie was. Mijn grootste zorg in die tijd was de bloedkwestie. Maar, aan de andere kant was ik nog zo pro-JG als maar zijn kon.

Na de dood van Desiree heb ik ruim een jaar thuis gezeten van mijn werk en ben ik weer bij mijn ouders ingetrokken. Het gevoel van "een grote stap terug" zal jullie wellicht niet verbazen. Ik was net uit huis gegaan om mijn eigen leven op te bouwen en vervolgens zat ik weer op mijn oude zolderkamer bij mijn ouders in huis. Uiteraard was dit niet wat ik wilde, maar tegelijkertijd waren de open armen van mijn ouders meer dan welkom, waarvoor ik ze tot op de dag van vandaag dankbaar ben.

In dat jaar heb ik www.jehovahs-getuigen.nl opgezet. De meeste artikelen op de site waren uit het engels vertaald. Enerzijds was het voor mij gewoon bezigheidstherapie om dit te doen en anderzijds was mijn grote drijfveer: "Ik wil Desiree terug zien". Ik heb op Internet alles wat los en vast zit verdedigd (in het voordeel van JG). Ik was in die tijd echter geen reclame voor JG, want dat verdedigen ging met heel veel cynisme en wellicht soms ook grofheid gepaard. Ik heb op het Discussiebord vele discussies gevoerd met de beheerder Martijn; hij zal waarschijnlijk kunnen beamen dat ik inderdaad geen reclame was voor JG. Ik herinner me uit die tijd vooral de prettige en diepgaande discussies met hem, Henk en Toni waarin het er overigens ook wel eens hard aan toe kon gaan. Zoals ik al zei was ik soms geen reclame voor JG, omdat deze mensen er eenvoudigweg té goed in waren de vinger op de zere plek te leggen. Achteraf bezien was het niet meer dan een uitlaatklep van alle emoties en klampte ik me vast aan de enige zekerheid die ik dacht te hebben, "de waarheid". Ik kon het eenvoudig niet hebben dat iemand daaraan tornde.

Na een jaar bij mijn ouders te hebben gewoond, ben ik weer naar ons....nee, nu mijn eigen huis teruggegaan. De eerste keer dat ik er weer een stap over de drempel zette, werd mijn keel letterlijk dichtgeknepen. Alle spulletjes herinnerde aan Desiree, want het waren niet MIJN spullen, maar ONZE spullen. Het voelde verschrikkelijk en aan de andere kant was ik zó blij dat ik het huis niet had opgegeven in een emotionele opwelling. Mijn hele basis was weggeslagen en ik stond er alleen voor (uiteraard wel de steun van familie, maar dat deed weinig af aan de eenzaamheid die ik de eerste tijd in mijn huis heb gevoeld).

In die tijd kwam op het Internet in aanraking met Robert King, een Amerikaanse Getuige van Jehovah. Ik kende Robert bij nader inzien al eerder, omdat hij vroeger berichten plaatste op een Engelstalig forum www.jehovahs-witness.net onder de naam "You Know". Robert schreef diverse essays en commentaren over Jehovah's Getuigen die  ik voor mijzelf ben gaan vertalen. Ook weer een bezigheidstherapie, maar tegelijkertijd leek hij de oplossing te hebben voor de discrepanties waar ik in mijn onderzoek/verblijf op Internet tegenaan liep. Het toekomstige oordeel van het huis van God (waar hij op basis van de profetieën veel nadruk op legde in zijn essays) leek het antwoord te zijn op alle misstanden en fouten die ik nu ontdekt had binnen de Wachttorenorganisatie.

Hoewel zijn uitleg in eerste instantie plausibel klonk, heeft dit alles wel tot gevolg gehad dat mijn proces dat startte met het opzetten van www.jehovahs-getuigen.nl werd voortgezet. Ik werd kritischer op het Wachttorengenootschap (en mijzelf) en heb enkele artikelen op deze website geplaatst die dat ook iets meer uitdroegen. De artikelen waren nog niet eens zo zeer bedoeld als aanklacht tegen 'de organisatie', maar ik maakte me toen serieus zorgen om mijn broeders en zusters die moeilijkheden ondervonden van bepaalde misstappen binnen de organisatie (feitelijk ook de reden waarom ik de artikelen vn Robert King ben gaan vertalen). Het gevolg was echter dat mijn toenmalige beste vriend, aan wie ik ontzettend veel steun heb gehad na het overlijden van Desiree, me geschokt benaderde en me zei dat ik naar de ouderlingen moest gaan (de inhoud van de pagina's neigde naar afvalligheid voor hem).

Aangezien ik van mening was dat er van afvalligheid geen sprake was, ben ik uiteraard niet gegaan, dus toen is hij gegaan. En als tweede getuige werd mijn inmiddels ex-zwager opgeroepen bij het comité waar ik uiteindelijk mocht verschijnen. Op zich was dit al vreemd, want mijn ex-zwager had deze artikelen alleen gelezen omdat mijn toenmalige beste vriend ze had laten lezen aan hem. Maar goed, tijdens de comitézaak heb ik uitgelegd wat de motivatie achter de artikelen was (die overigens door iemand anders waren geschreven). Ik wees erop dat ik niemand tot struikelen wilde brengen, maar dat ik bijna gestruikelde broeders en zusters juist wilde helpen met die artikelen, gebaseerd op Spreuken 24:11. Iets wat overigens ook werkelijk zo was. Het comité had verder geen consequenties voor me, buiten het feit dat ik sindsdien geen lezinkjes meer mocht houden, want tja, gestraft móet er worden.

Het gevolg was wel dat ik door de manier waarop deze comitézaak was verlopen uiteraard nog kritischer werd. Op dat moment heb ik een onderzoek ingestoken wat voor mij het zwaarst was en wat ik ook verder had uitgesteld, namelijk omtrent de bloedkwestie. Desiree had ook bloed geweigerd en zij is uiteindelijk gestorven aan inwendige bloedingen. Achteraf hebben de artsen gezegd dat transfusie geen nut had gehad, maar jullie begrijpen de pijnlijke situatie, de onzekerheid en het schuldgevoel hierover waarschijnlijk wel, zeker in relatie tot zo'n onderzoek. Na grondige bestudering van het onderwerp kon ik niet anders concluderen dan dat het standpunt van het Besturend Lichaam omtrent de bloedkwestie verkeerd is en in relatie tot Desiree is dit wel blijven knagen uiteraard (hoewel ik daar nu redelijk vanaf ben). Een deel van mijn brieven en bevindingen omtrent de bloedkwestie zette ik in eerste instantie op een separate website en deze heb ik later volledig geïntegreerd op deze website. (Raadpleeg daarvoor het menu aan de rechterzijde van deze pagina)

Als ik terugkijk is mijn mening over Jehovah's Getuigen, of liever gezegd 'de organisatie,' een soort van glijdende schaal geweest. Het begon met alles verdedigen en het opzetten van een redelijke pro-JG website als www.jehovahs-getuigen.nl. Juist die website leidde in oktober 2003 tot mijn comitézaak toen ik op basis van enkele meer (positief) kritische artikelen van afvalligheid werd beschuldigd. In die tijd was ik al begonnen met het vertalen van de artikelen van Robert King en heb ik deze vertalingen op aandringen van Rijk Janssen online gezet op een separate website. Ik was toen in een stadium dat ik niet zo goed wist wat te doen en was in de veronderstelling dat er in Nederland meer van deze personen waren. Daarom heb ik in die tijd ook het forum www.paradise-cafe.nl opgericht. Ik vond namelijk dat zo'n forum miste in Nederland. Een forum wat niet zo open en bloot was als het Discussiebord, maar een meer beschermde omgeving zou bieden waar broeders en zusters met twijfels hun hart konden luchten in hun eigen taal. Konden zeggen wat ze vonden, zonder daar meteen de nare consequenties van te ervaren. Paradise Café werd eind 2004 geboren en heeft uiteindelijk, na ruim elf jaar, op 1 januari 2016 haar deuren gesloten.

Vanaf 2004, 2005 ging ik steeds minder naar de zaal, omdat ik me daar rot zat te ergeren. Ik had teveel negativiteit (realiteit?) in mijn hoofd om er nog iets positiefs uit te kunnen halen en hoorde alleen de dingen die niet klopten. Ik heb nog een tijdlang geprobeerd met een positieve instelling naar de zaal te gaan, het goede eruit te filteren en het in mijn ogen verkeerde langs me heen te laten gaan. Dit werkte eenvoudig niet. Ik heb enkele brieven over de bloedkwestie aan Bethel en later de plaatselijke ouderlingen geschreven waarin ik vragen stelde over de inconsistenties welke zich in dat standpunt bevinden. Een broeder in mijn gemeente die lid was van het ziekenhuiscontactcomité kwam de brieven met me bespreken. Bottom line was echter dat zelfs hij geen afdoende antwoorden voor mij had op het tegenstrijdige bloedstandpunt. Het kwam uiteindelijk op het bekende liedje uit: We hebben geen antwoorden op je vragen, maar je moet wel je mond houden. Hij heeft destijds letterlijk tegen mij gezegd dat wanneer ik "de regels van de club niet wilde accepteren, het wellicht beter zou zijn om weg te gaan."

Feitelijk heb ik op dat moment besloten definitief niet meer naar de zaal te gaan, alhoewel ik moet toegeven daarna nog wel enige malen te zijn geweest. Naar aanleiding van mijn onderzoek naar de bloedkwestie en het niet afdoende krijgen van antwoorden, heb ik ook het idee opgevat om een website te starten over de bloedkwestie. In eerste instantie een separate website en nu staan deze artikelen op deze website. Doordat ik mijn verhaal op dat moment bekend heb gemaakt op het Internet, heeft mij dat ook de mogelijkheid geboden mijn brieven over de bloedkwestie op deze website te plaatsen.

Zo terugkijkend zijn de afgelopen jaren bewogen jaren geweest. Zoals zovelen is mijn wegblijven of weggaan bij Jehovah's Getuigen een proces geweest wat lang heeft geduurd. Gezien de aard en inhoud van veel van mijn websites heb ik lang anoniem op het Internet vertoeft. Ik begin echter steeds meer te voelen dat ik me zo niet compleet vrij voel. Ik wil nu gewoon kunnen zeggen wie ik ben, ik wil dat men weet dat ik achter die websites heb gezeten en zit, ik wil me niet langer verschuilen achter aliassen. De grootste overweging tot nu toe om het niet te doen, is het feit dat mijn voormalige broeders of zusters niet meer met mij om zullen willen gaan. Op het moment dat ik mij terugtrek uit 'de organisatie' heb ik altijd het gevoel gehad dat ik hén in een lastige positie plaats. Lang heb ik het gevoeld alsof ík dan degene ben die ze in die positie plaatst, dat het mijn schuld zou zijn. Maar, hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik tot de conclusie ben gekomen dat niet ik degene ben die ze in die positie zet. Het is hun gehoorzaamheid aan het vermeende gezag van het Besturend Lichaam die dat doet. Die opmerking is niet bedoeld als beschuldigende vinger, want ik weet dat het voor hen ook veel complexer ligt. Ik hoop gewoon dat zij zullen doen waar zij zich het best bij voelen, mijn deur zal altijd open staan voor ze.

Uiteindelijk heb ik mijzelf op 1 februari 2009 teruggetrokken uit de organisatie van Jehovah's Getuigen door mijn antwoord op de tweede doopvraag te herroepen. Hiermee heb ik niet mijn opdracht en doop aan Jehovah God herroepen, maar enkel mijn verbintenis aan de vermeende 'door de geest geleide organisatie.' (zie mijn terugtrekkingsbrief elders op deze website)

Ik ben nu een nieuwe weg in mijn leven ingeslagen, een nieuwe fase is aangebroken. Na de dood van mijn lieve vrouwtje Desiree in 2001, heb ik mijzelf na ruim zeven jaar weer toegestaan van iemand anders te gaan houden...mijn lieve vriendinnetje Ilse waarmee ik inmiddels getrouwd ben en begin 2014 een prachtig klein ventje mee gekregen heb. De vrijheid die ik nu al ervaar door alleen al dit verhaal, deze website met deze persoonlijke informatie met mijn naam eronder online te zetten is enorm. Iedereen die naar aanleiding van mijn beslissing of mijn verhaal iets wil vragen aan me of me gewoon iets wil zeggen, nodig ik uit om me een emailtje te sturen door op de knop "Contact" te drukken onderaan deze website.

Groeten,
Ezra Swolfs